Interpunkcja

2. Przecinek

2.1. Przecinek w zdaniach pojedynczych

Przecinkiem rozdziela się jednakowe i równorzędne części zdania (podmioty lub określenia):

·         Na biurku leżały zeszyty, książki, długopisy i ołówki.

·         Samochody, ciężarówki i taksówki stały po prawej stronie ulicy.

Nie rozdziela się przecinkiem wyrazów, z których jeden określa połączenie drugiego z wyrazem nadrzędnym (tzw. przydawek nierównorzędnych):

·         Polskie ludowe melodie były dla niego najpiękniejsze.

·         Była to pierwsza udana wyprawa na Księżyc.

Przecinkiem rozdziela się części zdania połączone spójnikami a, ale, lecz, jednak, więc, toteż:

·         Dzień był słoneczny, lecz mroźny.

·         Nasz sąsiad był sympatyczny, ale nieszczery.

·         Jedwab trzeba prać ręcznie, a nie w pralce.

·         Potrawa była zimna, więc niesmaczna.

Nie rozdziela się przecinkiem jednorodnych części zdania połączonych spójnikami i, oraz, albo, lub, czy, ani:

·         Wiosna w Australii jest ciepła i pogodna.

·         Przyjdź z mamą lub z tatą.

·         Nie mam brata ani siostry.

W przypadku powtórzeń tych spójników, przed każdym powtórzonym stawiamy przecinek:

·         Nie mam ani czasu, ani ochoty na tę wycieczkę.

·         Kup albo chleb, albo bułki.

·         Czy ty, czy on – niech ktoś to naprawi!

Nie stawia się przecinka przed jak, jakby, niż:

·         Była blada jak kreda.

·         Spał jak kamień

·         Jest już szersza niż wyższa.

·         Był jakby trochę pijany.

Wyrazy stojące poza zdaniem rozdziela się przecinkiem (wołacze, wykrzykniki, wyrażenia wtrącone):

·         Marysiu, zadzwoń jutro.

·         To jest, moim zdaniem, świetne urządzenie.

·         Ach, jaki piękny widok!

Przecinkiem oddzielamy wyrazy i zwroty poprzedzające wyjaśnienie lub wyliczenie: to jest (tj.), to znaczy (tzn.), czyli, na przykład (np.)